عزیز تنهایی من

لیلی

azizemary — Sat, 01 Sep 2007 22:06:18 GMT

لیلی

خدا مشتی خاك را بر گرفت. می خواست لیلی را بسازد، از خود در آن دمید و لیلی پیش از آن كه با خبر شود عاشق شد. سالیانی است كه لیلی عشق می ورزد، لیلی باید عاشق باشد. زیرا خداوند در آن دمیده است و هركه خدا در آن بدمد، عاشق می شود.
لیلی نام تمام دختران ایران زمین است، نام دیگر انسان.
لیلی زیر درخت انار نشست، درخت انار عاشق شد، گل داد، سرخ سرخ.
گلها انار شدند، داغ داغ، هر اناری هزار دانه داشت. دانه ها عاشق بودند، بی تاب بودند، توی انار جا نمی شدند. انار كوچك بود، دانه ها بی تابی كردند، انار ترك برداشت. خون انار روی دست لیلی چكید. لیلی انار ترك خورده را خورد. مجنون به لیلی اش رسید.
خدا گفت: راز رسیدن فقط همین است، فقط كافیست انار دلت ترك بخورد.
خدا ادامه داد: لیلی یك ماجراست، ماجرایی آكنده از من، ماجرایی كه باید بسازیش.
شیطان گفت: تنها یك اتفاق است، بنشین تا اتفاق بیفتد.
آنان كه سخن شیطان را باور كردند، نشستند و لیلی هیچ گاه اتفاق نیفتاد.
اما مجنون بلند شد، رفت تا لیلی اش را بسازد ...
خدا گفت: لیلی درد است، درد زادنی نو، تولدی به دست خویش.
شیطان گفت: آسودگی ست، خیالی ست خوش.
خدا گفت: لیلی، رفتن است. عبور است و رد شدن.
شیطان گفت: ماندن است و فرو در خویشتن رفتن.
خدا گفت: لیلی جستجوست. لیلی نرسیدن است و بخشیدن.
شیطان گفت: لیلی خواستن است، گرفتن و تملك
خدا گفت: لیلی سخت است، دیر است و دور از دسترس
شیطان گفت: ساده است و همین جا دم دست است ...
و این چنین دنیا پر شد از لیلی هایی زود، لیلی های ساده ی اینجایی، لیلی هایی نزدیك لحظه ای.
خدا گفت: لیلی زندگی است، زیستنی از نوعی دیگر.
لیلی جاودانی شد و شیطان دیگر نبود.
مجنون، زیستنی از نوعی دیگر را برگزید و می دانست كه لیلی تا ابد طول می كشد. لیلی می دانست كه مجنون نیامدنی است، اما ماند، چشم به راه و منتظر، هزار سال.
لیلی راه ها را آذین بست و دلش را چراغانی كرد، مجنون نیامد، مجنون نیامدنی است.
خدا پس از هزار سال لیلی را می نگریست، چراغانی دلش را، چشم به راهی اش را.
خدا به مجنون می گفت نرود، مجنون به حرف خدا گوش می داد.
خدا ثانیه ها را می شمرد، صبوری لیلی را.
عشق درخت بود، ریشه می خواست، صبوری لیلی ریشه اش شد. خدا درخت ریشه دار را آب داد، درخت بزرگ شد، صدها شاخه، هزاران برگ، ستبر و تنومند.
سایه اش خنكی زمین شد، مردم خنكی اش را فهمیدند، مردم زیر سایه ی درخت لیلی بالیدند.
لیلی هنوز هم چشم به راه است چراكه درخت لیلی ریشه می كند.
خدا درخت ریشه دار را آب می دهد.
مجنون نمی آید، مجنون هرگز نمی آید. مجنون نیامدنی است، زیرا كه درخت ریشه می خواهد.
لیلی قصه اش را دوباره خواند، برای هزارمین بار و مثل هربار لیلی قصه باز هم مرد. لیلی گریست و
گفت: كاش این گونه نبود.
خدا گفت : هیچ كس جز تو قصه ات را تغییر نخواهد داد.
لیلی! قصه ات را عوض كن.
لیلی اما می ترسید، لیلی به مردن عادت داشت، تاریخ به مردن لیلی خو گرفته بود.
خدا گفت: لیلی عشق می ورزد تا نمیرد، دنیا لیلی زنده می خواهد.
لیلی آه نیست، لیلی اشك نیست، لیلی معشوقی مرده در تاریخ نیست، لیلی زندگی است.
لیلی! زندگی كن.
اگر لیلی بمیرد، دیگر چه كسی لیلی به دنیا بیاورد؟ چه كسی گیسوان دختران عاشق را ببافد؟
چه كسی طعام نور را در سفره های خوشبختی بچیند؟ چه كسی غبار اندوه را از طاقچه های زندگی بروبد؟ چه كسی پیراهن عشق را بدوزد؟
لیلی! قصه ات را دوباره بنویس.
لیلی به قصه اش برگشت.
این بار نه به قصد مردن، بلكه به قصد زندگی.
و آن وقت به یاد آورد كه تاریخ پر بود از لیلی های ساده ی گمنام ...

خدا گفت:زمینش سرد است . چه کسی می تواند زمین را گرم کند؟ لیلی گفت:من

خدا شعله ای به او داد.لیلی شعله را توی سینه اش گذاشت. سینه اش اتش گرفت .خدا لبخند زد .لیلی هم!

خدا گفت : شعله را خرج کن .زمینم را به اتش بکش! لیلی خودش را به اتش کشید .خدا سوختنش را تماشا می کرد.

لیلی گر می گرفت . خدا حظ می کرد.

لیلی می ترسید .میترسید اتش اش تمام شود

. لیلی چیزی از خدا خواست . خدا اجابت کرد .

مجنون سر رسید . مجنون هیزم اتش لیلی شد. اتش زبانه کشید . اتش ماند. زمین خدا گرم شد!

خدا گفت: اگر لیلی نبود زمین من همیشه سردش بود

ماهاتما گاندی

azizemary — Mon, 25 Dec 2006 11:55:18 GMT

ماهاتما گاندی میگوید:

هفت چیز انسان را از پای در می آورد و هلاک میسازد:

۱-سیاست بدون شرف

2- لذت بدون وجدان

3- پول بدون کار

4-شناخت بدون ارزشها

5- تجارت بدون اخلاق

6- دانش بدون انسانیت

7- عبادت بدون فداکاری

تو بهترینم

azizemary — Mon, 04 Dec 2006 19:53:18 GMT

تو

خدایا

با توام ، با تو که يک عمر با مني ،

با توام ، با تو که همدم سکوت مني ،

با توام ، با تويي که ساعت ها رو در روي من مي نشيني و بي آنکه

چيزي بگويي ،

فقط به من لبخند مي زني !

با تو هستم ، با تويي که مرا يک دنيا مي ماني ،

با تو هستم ، با تويي که يک رنگي ......... تنها يک رنگ !

ساده ساده !

با تو هستم ، با تويي که اشک هاي مرا نظاره مي کني و تنها لبخند

مي زني ،

با تو هستم ، تويي که هر شب با لبخند تو به خواب مي روم ،

و با لبخند نگاه تو نيز بر مي خيزم ،

با تو هستم ، با تويي که بي آنکه از من چيزي بخواهي ، سر تا به پا

مال مني !

تويي که تنهايي !!!

فقط و فقط با مني !

مال مني !

تويي که جز تو هيچکس همدم من نيست !

تويي که تنها چند خط ساده اي !

آري با توام

يکي بود يکي نبود

azizemary — Mon, 04 Dec 2006 19:52:18 GMT

يکي بود يکي نبود.

زمانيکه خدا کار ساختن دنيا را به پايان رساند خواست تکه اي از وجود خدائي خود را،جرقه اي از هستي خود را برجا بگذارد

نويدي به انسان از آنچه او مي تواند با تلاش به آن تبديل شود.
اودنبال جائي بود تا آن هديه با ارزش را درآن مخفي کند

چون او توضيح داد که چيزي که انسان بتواند به آساني آن را پيدا کند هرگز براي آن ارزش قائل نخواهد شد.

يکي از مشاورينش گفت:پس شما بايد آن را روي بلندترين قله کوه در روي زمين پنهان کنيد
خدا سرش را تکان داد:نه براي انسان که يک موجود ماجراجوست و او خيلي زود ياد خواهد گرفت از بلندترين قله ها بالا رود.

پس اي خداي بزرگ آنرا در اعماق زمين پنهان کن.
خدا گفت:فکر نمي کنم،انسان يکروز کشف خواهد کرد که مي تواند تا عميق ترين قسمت هاي زمين را حفر کند
خدايا پس در وسط اقيانوس ها
خدا سرش را تکان داد:مي دانيد من به انسان مغز دادم و يک روز او ياد خواهد گرفت و به سمت اقيانوس هاي بزرگ براند.
مشاورينش فرياد زدند:خدايا پس کجا؟
خدا لبخندي زد و گفت:من آنرا در جايي پنهان خواهم کرد که هر مرد و زني که به اندازه کافي و به طور خالصانه و عميق نگاه کند
قادر خواهد بود آنرا پيدا کند
من آنرا در قلبهايشان پنهان خواهم کرد.

افسوس آن زماني که بايد دوست بداريم

کوتاهي ميکنيم.

آن زمان که دوستمان دارند لجبازي ميکنيم.

و بعد براي آنچه از دست رفته اه ميکشيم. ( نمي خوام هيچ وقت اينجوري بشه )

تو

azizemary — Mon, 04 Dec 2006 19:49:18 GMT

عشق اقيانوس وسيعي است که دو ساحل رابه يکديگر پيوند مي دهد

love is wide ocean that joins two shores

زندگي بدون عشق بي معني است و خوبي بدون عشق غير ممکن

life whithout love is none sense and goodness without love is impossible

عشق ساکت است اما اگر حرف بزند از هر صدايي بلند تر خواهد بود

love is something silent , but it can be louder than onything when it talks

عشق آن است که همه خواسته ها را براي او آرزو کني

love is when you find yourself spending every wish on him

عشق گلي است که دو باغبان آن را مي پرورانند

love is flower that is made to bloom by two gardeners

عشق گلي است که در زمين اعتماد مي رويد

love is like a flower which blossoms whit trust

عشق يعني ترس از دست دادن تو

love is afraid of losing you

پاسخ عشق است سوال هر چه که باشد

no matter what the question is love is the answer

وقتي هيچ چيز جز عشق نداشته باشيد آن وقت خواهيد فهميد که عشق براي همه چيز کافيست

when you have nothing left but love than for the first time you become aware that love is enough

زماني که همه چيز افتاده است عشق آن چيزي است که بر پا مي ماند

love is the one thing that still stands when all else has fallen

عشق مثل هوايي است که استشمام مي کنيم آن را نمي بينيم اما هميشه احساس و مصرفش مي کنيم و بدون ان خواهيم مرد

love is like the air we breathe it may not always be seen, but it is always felt and used and we will die without it

عشق فراموش کردن خود در وجود کسي است که هميشه و در همه حال شما را به ياد دارد

love is totally forgetting yourself to someone that is always remembering you at all times

خيلي دنبال اين متنها گشتم . و آخرش هر کدومو از يه جايي پيدا کردم .... اميدوارم خوشت اومده باشه

تو را ستایش میکنم

azizemary — Sun, 03 Dec 2006 08:14:18 GMT

ترس و آرزو

azizemary — Sun, 03 Dec 2006 07:12:18 GMT

ترس و آرزو» ترس همان آرزوي نهان است. ناهشيارانه زندگي خود را در تلاش براي اثبات اين مي گذرانيم که حق با پدران ما بوده چون مهم ترين چيز را به ما بخشيده اند؛ عشق را. اما داغ ترس هاي راستين شان را هم بر ما گذاشته اند. و ما، براي آن که تصاوير نيرومندي را که از آن ها داشته ايم، نابود نکيم، مي گذاريم اين ترس ها به ما منتقل شوند. تنها زماني هراس خود را از هواپيما از دست دادم که در آغاز يک سفر انديشيدم: اين هراس از پدرم به من رسيده، و نمي توانم بپذیرم که او در اشتباه بوده باشد

بايد نکات نيک گذشته را نگه داريم، اما هراس هاي غير منطقي را کنار بگذاريم. امروز، با هر هراسي که رو به رو مي شوم، واژه ي ترس را با واژه ي «آرزو» جايگزين مي کنم و مي پرسم: چرا آرزوي چنين چيزي را کرده ام؟ و معمولاً آن ترس / آرزو از بين مي رود. (دومين مکتوب / پائولو کوئيلو)

کوله بار

azizemary — Sun, 03 Dec 2006 06:57:18 GMT

كوله بار ارزوهات روي دوشت تا كجاها رفتي با پاي پياده

رفتي و به هر چي خواستي نرسيدي متاسفم برات اي دل ساده

دل به هر كي دادي از سادگي دادي زندگيتو پاي دلدادگي دادي

هر جا كه ديدي چراغي پرفروغه تا بهش رسيدي فهميدي دروغه

عاشقو خسته و غمگينو پريشون دل بيكس

دلك بي سر و سامون دل زخمي دل تنها و تكيده

دل گريون منو هي دل گريون

كوله بار ارزوهاتو كي دزديد دل ديونه

به گريه هات كي خنديد تو را با حول و ولا تنها گذاشتن

اونا كه لياقت عشقو نداشتن تك وتنهائي و با پاي پياده

هنر دل

azizemary — Sun, 03 Dec 2006 06:52:18 GMT

پازل دل یکی رو بهم ریختن هنر نیست ..... هر وقت با تیکه های شکسته

ی دل یک نفر یک پازل دل جدید براش ساختی هنر کردی

نگو دوستم نداشته باش

azizemary — Sun, 26 Nov 2006 20:05:18 GMT

نگو نگو نگو نگو نگو نگو

نگو دوستم نداشته باش

نگو: دوستم نداشته باش خواستن تو کار دله

حریف این دل نمیشم راضی نمیشه مشکله

راهمو سد میکنی با اون دوتا چشم کهربا

گذشتن از چشمای تو مثل خیال باطله

مثل خیال باطله

با اون نگاهت ددری ، ما رو کجاها می بری

خوب میدونی که عاشقت نداره تاب فاصله

وعده ی فردا نمی خوام ، نگو: بمون خودم میام

بذار دوباره اسمتو بپیچه تو ترانه هام

همیشه بیقرار تو، همیشه انتظار تو

به قلب من سری بزن سر میره بی تو حوصله

بذار که اون چشمای ناز ما رو هوایی کنه باز

تو سر زمین قصه ها برای من خونه بساز

با اون نگاهت ددری ، ما رو کجاها می بری

خوب میدونی که عاشقت نداره تاب فاصله

نگو دوستم نداشته باش